Ισπανόφωνη Λογοτεχνία, 3 Ισπανόφωνοι συγγραφείς μέσα στους 15 πιο διαβασμένους ξένους συγγραφείς

Λεπτομέρειες: Μαρία Διαμαντοπούλου; 27 Αυγούστου 2010

ΙΣΠΑΝΟΦΩΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε, ο Πέδρο Μαϊράλ και ο Χόρχε Μπουκάι είναι ανάμεσα στους 15 πιο διαβασμένους ξένους συγγραφείς στην Ελλάδα.

Οι τρεις ισπανόφωνοι συγγραφείς εντυπωσίασαν το τελευταίο διάστημα το ελληνικό αναγνωστικό κοινό σύμφωνα με τον αριθμό πωλήσεων των βιβλίων τους. Πρόκειται για τα βιβλία:

Το νησί κάτω από τη θάλασσα

της Ιζαμπέλ Αλιέντε

μετάφραση: Λεωνίδας Καρατζάς

Εκδόσεις Ωκεανίδα

«Το νησί κάτω από τη θάλασσα» (εκδόσεις Ωκεανίδα) στα ισπανικά «La isla bajo el mar» της Χιλιανής συγγραφέα και δημοσιογράφου Ιζαμπέλ Αλιέντε μας μεταφέρει στον 18ο αιώνα για να μας διηγηθεί την ιστορία μιας μικρής σκλάβας της Σαριτέ.

«Χόρευε, χόρευε, Σαριτέ, γιατί ο σκλάβος που χορεύει είν’ ελεύθερος… όσο χορεύει…» Το νησί κάτω από τη θάλασσα

«Στα σαράντα μου χρόνια, εγώ, η Σαριτέ Σεντέγια, έχω σταθεί πιο τυχερή από τις άλλες σκλάβες. Θα ζήσω πολλά χρόνια και τα γηρατειά μου θα είν’ ευτυχισμένα, γιατί το άστρο μου —το ζ’έτουάλ— λάμπει ακόμα κι όταν η νύχτα είναι συννεφιασμένη. Έχω την τύχη να είμαι με τον εκλεκτό της καρδιάς μου όταν τα δυνατά του χέρια μού ξυπνάνε τη σάρκα. Απέκτησα τέσσερα παιδιά κι ένα εγγόνι, και όσα απ’ αυτά είναι ζωντανά, είν’ ελεύθερα. Η πρώτη μου ευτυχισμένη ανάμνηση είναι απ’ την εποχή που ήμουν ακόμα ένα κοκαλιάρικο κι άγουρο κοριτσάκι και το σώμα μου λικνιζόταν στον ήχο των τυμπάνων. Το ίδιο και η πιο πρόσφατη ευτυχισμένη μου στιγμή, γιατί χτες τη νύχτα ήμουν στην Πλατεία του Κονγκό και χόρευα χωρίς καμιά έγνοια στο μυαλό, και σήμερα το σώμα μου είναι ζεστό και κουρασμένο».Η Σαριτέ, παρ’ όλο που ήταν σκλάβα στον Άγιο Δομίνικο στα τέλη του 18ου αιώνα, είχε άστρο στη ζωή της: στα εννέα της χρόνια την πούλησαν στον Τουλούζ Βαλμορέν, έναν πλούσιο γαιοκτήμονα, αλλά δεν γνώρισε την εξοντωτική ζωή στις ζαχαροφυτείες, γιατί πάντα ήταν οικιακή σκλάβα.

Με την έμφυτη καλοσύνη της, τη δύναμη του χαρακτήρα και την τιμιότητά της, μοιραζόταν τα μυστικά και την εξυπνάδα της με τους δικούς της, τους σκλάβους, βοηθώντας τους να επιβιώνουν, και γνώριζε τις αθλιότητες των αφεντικών, των λευκών.

Η Σαριτέ έγινε το κέντρο ενός μικρόκοσμου όπου καθρεφτιζόταν όλη η ζωή της αποικίας: ο αφέντης Βαλμορέν, η φιλάσθενη Ισπανίδα γυναίκα του κι ο ευαίσθητος γιος τους ο Μορίς, ο σοφός γιατρός Παρμεντιέ, ο στρατιωτικός Ρελέ, η μιγάδα παλλακίδα Βιολέτα, η θεία Ρόζα η θεραπεύτρια, ο Γκάμπο, ο όμορφος επαναστάτης σκλάβος… και πολλοί άλλοι πρωταγωνιστές σ’ έναν άγριο ξεσηκωμό που θα ’φερνε την καταστροφή στον τόπο τους και θα τους έδιωχνε μακριά.Όταν το αφεντικό της την πήρε στη Νέα Ορλεάνη, άρχισε για τη Σαριτέ μια καινούργια εποχή, όπου θα πετύχαινε το σπουδαιότερο πράγμα που επιθυμούσε: την ελευθερία της. Μακριά απ’ τον πόνο και τον έρωτα, την υποταγή και την ανεξαρτησία, τις επιθυμίες της κι όσα της επέβαλλαν ώς τότε, η Σαριτέ θα μπορέσει να στοχαστεί με νηφαλιότητα το παρελθόν και θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως πράγματι είχε άστρο στη ζωή της.

Διαβάστε περισσότερα στο http://www.oceanida.gr/demo/index.php?op=modload&modname=Books&action=booksview&bookid=650&language

Η χρονιά της ερήμου

Πέδρο Μαϊράλ

Εκδόσεις: Πόλις

Μετάφραση: Βασιλική Κνητού

Τίτλος πρωτοτύπου: El año del desierto

Αν η ιστορία μιας χώρας γυρνούσε πίσω στην εποχή της γέννησής της, αν μια πόλη ολοένα μίκραινε και γινόταν ένα μικροσκοπικό χωριό και μετά ένα βοσκοτόπι,πώς θα μπορούσε κανείς να επιβιώσει; Η Μαρία Βαλντές Νέιλαν, η ηρωίδα αυτού του βιβλίου, γυρεύει το δρόμο της μέσα στο χάος μιας βιβλικής καταστροφής.

Από τη μια μέρα στην άλλη, το ηλεκτρικό κόβεται, οι υπολογιστές αντικαθιστώνται από γραφομηχανές, οι εκπομπές στην τηλεόραση προβάλλονται με διακοπές. Η Κοσμοχαλασιά ερημώνει όλες τις πόλεις, διαλύει κάθε ίχνος πολιτισμού. Οι άνθρωποι κλείνονται στο σπίτι τους κι όσα κτίρια έχουν μείνει ακόμα όρθια γίνονται φρούρια, ενώ η τροφή διανέμεται σαν το συσσίτιο. Έξω οι διαδηλωτές κολλάνε προκηρύξεις κατά της Κοσμοχαλασιάς.

Βιτρίνες σπάνε, οι δρόμοι γεμίζουν θύματα. Και η Μαρία εισέρχεται σταδιακά στη βαρβαρότητα: χάνει τη δουλειά της ως γραμματέας, περιπλανιέται αβοήθητη στους δρόμους, γίνεται νοσοκόμα μα και πόρνη, διαπράττει ένα φόνο, τρέπεται σε φυγή και καταλήγει στις φυλές της προκολομβιανής περιόδου. Αναζητεί τον Αλεχάντρο και νοσταλγεί τις βόλτες τους με τη μηχανή σε όλο το Μπουένος Άιρες.
Ο ωραίος Αλεχάντρο όμως παραμένει άφαντος, ο παράδεισος του Μπουένος Άιρες μοιάζει να ’χει οριστικά χαθεί. Το μυθιστόρημα αυτό είναι μια πολιτική αλληγορία για την τρομακτική κρίση της Αργεντινής, που τελικά ξεσπά και σαρώνει στο διάβα της τα πάντα. Μια ιστορία για την έρημο, αλλά και για τη φωνή της ερήμου, που αφηγείται με παράδοξο χιούμορ και πηγαία ανθρωπιά την κατάντια της ίδιας της ανθρωπότητας.

Ο Πέδρο Μαϊράλ είναι διαβολικός συγγραφέας,απόγονος των μεγάλων, του Κορτάσαρ, του Μπόρχες, του Σάμπατο…

Telerama

Άσκηση ύφους ανάμεσα στον φιλοσοφικό μύθο και σε σενάριο που θα ταίριαζε σε ταινία καταστροφής του Σπίλμπεργκ, πολιτική μεταφορά, εποποιία, σουρεαλιστικές εικόνες αλά Μπουνιουέλ. […]
Η κόλαση που ζωγραφίζει ο Πέδρο Μαϊράλ – δύσοσμη, τερατώδης,παράξενη – είναι αντάξια εκείνης του Ιερώνυμου Μπος.

Le Figaro Litteraire

Πραγματικά καλό και οξυδερκές μυθιστόρημα.
Les Inrockuptibles

http://www.biblioasi.gr/product_info.php?products_id=168395

διαβάστε περισσότερα στο:

http://pedromairal.blogspot.com/

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ

Χόρχε Μπουκάι

Μετάφραση: ΜΠΕΖΑΝΤΑΚΟΥ ΜΑΡΙΑ

Εκδόσεις: ΟPΕRΑ

Ο Αργεντινός Χόρχε Μπουκάι, γιατρός ψυχοθεραπευτής της σχολής Γκεστάλτ (δώδεκα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 20 γλώσσες). Μακριά από δυσνόητες θεωρίες και ακατάληπτους όρους, με απλότητα, χιούμορ κι ευαισθησία, ο Μπουκάι… μπουκάρει στο βιβλίο αυτό με το άλτερ-έγκο του ήρωά του, έναν ουμανιστή παιδαγωγό στη συγχυσμένη εποχή μας.

Άλλα βιβλία του στα ελληνικά «Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης», «Να σου πω μια ιστορία», «Βασίσου πάνω μου».

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ

CUENTOS PARA PENSAR

‘Ήταν μια φορά… «μια φορά»

που από το πολύ που τη διηγήθηκαν

ακούστηκε τόσες φορές…

που έγινε πραγματικότητα.

Πάντα υποστήριζα ότι τα βιβλία μου αποτελούν, απλώς, ένα υλικό για το νου, ότι βοηθούν τον αναγνώστη να στοχαστεί για τον κόσμο και τον εαυτό του, να σκεφτεί τι δρόμο έχει χαράξει στη ζωή με όσα έκανε και όσα δεν μπόρεσε να κάνει να αναλογιστεί όλα όσα συνέβησαν και, πάνω απ’ όλα που οδηγείται ο ίδιος και που θα ήθελε να οδηγηθεί.

«Τό μόνο πράγμα που θέλω απ’ τα βιβλία μου, είναι να χρησι-μεύσουν στους άλλους όπως χρησίμευσαν σ’ εμένα άλλα βιβλία• να μπορέσουν να γίνουν δρόμος για κάποιους, επιβεβαίωση για κάποιους άλλους, αφορμή για όσους θέλουν να βρουν μια σύντομη διέξοδο, να ξεφορτωθούν ένα βάρος, να δουν με νέα μάτια κάποιο παλιό τους πρόβλημα.
Το εργαλείο που χρησιμοποιεί αυτό εδώ το βιβλίο, είναι η μαγική τέχνη της αφήγησης μιας ιστορίας που σου ανοίγει πόρτες αγνοημένες, δυνατότητες που δεν τις είχες φανταστεί, δρόμους που δε βάδισες ακόμα.»

Ακολουθεί απόσπασμα από το ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

(ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ)

Ολοι Οσοι ΖΟΥΜΕ αναζητώντας την αλήθεια, έχουμε διασταυρωθεί με πάμπολλες ιδέες που μας γοήτευσαν και ρίζωσαν μέσα μας βαθιά, τόσο που ολόκληρο το σύστημα των αξιών μας επηρεάστηκε.
Παρόλα αυτά, μετά από κάποιο καιρό καταλήξαμε να ξεφορτωθούμε τις περισσότερες, είτε γιατί δεν στήριζαν τους προβληματισμούς μας, είτε γιατί κάποια «νέα αλήθεια», ασύμβατη με τις προηγούμενες, διεκδικούσε μέσα μας τον ίδιο χώρο. Ή, απλώς, επειδή αυτές οι «αλήθειες» έπαυαν πια να θυμίζουν αλήθειες.

Εν πάση περιπτώσει, εκείνες οι έννοιες που τις είχαμε ως σημεία αναφοράς ακυρώνονταν, και βρισκόμαστε ξαφνικά χωρίς πυξίδα. Καπετάνιοι στο τιμόνι του πλοίου μας, κι έχοντας συνείδηση των δυνατοτήτων μας, αλλά ανίκανοι να χαράξουμε μια αξιόπιστη πορεία.

Γράφοντας αυτά, θυμάμαι ξαφνικά τον Μικρό πρίγκιπα του Antoine de Saint-Exupéry:

«Στα ταξίδια του στους μικρούς πλανήτες του γαλαξία του, συνάντησε έναν γεωγράφο που κατέγραφε σ’ ένα μεγάλο κατάστιχο βουνά, ποτάμια και αστέρια.

Ο μικρός πρίγκιπας θέλησε να καταγραφεί το λουλούδι του (εκείνο που είχε αφήσει στον πλανήτη του), αλλά ο γεωγράφος τού είπε:

‘‘Δεν καταγράφουμε λουλούδια, γιατί δεν μπορούν να θεωρηθούν σημεία αναφοράς τα εφήμερα πράγματα.’’

Και ο γεωγράφος εξήγησε στον μικρό πρίγκιπα ότι εφήμερο σημαίνει απειλούμενο από γρήγορη εξαφάνιση.

Όταν ο μικρός πρίγκιπας το άκουσε, στενοχωρήθηκε πολύ. Είχε μόλις συνειδητοποιήσει ότι το τριαντάφυλλό του ήταν εφήμερο…»

Και τότε, αρχίζω ν’ αναρωτιέμαι:
Πρώτον, θα υπάρξουν ποτέ αλήθειες σταθερές σαν βράχοι και αναλλοίωτες όπως η μορφολογία του εδάφους; Ή η αλήθεια θα είναι μια έννοια πρόσκαιρη και εύθραυστη σαν τα λουλούδια;
Και δεύτερον, εξετάζοντας το θέμα από μια μακροκοσμική άποψη:

Άραγε τα βουνά, τα ποτάμια και τα αστέρια δεν απειλούνται κι αυτά από γρήγορη εξαφάνιση;
Ποιο είναι το «γρήγορα», αν το συγκρίνεις με το «πάντα»;

Από αυτήν την άποψη, και τα βουνά εφήμερα δεν είναι…;

Νομίζω πως αυτό που θα ήθελα σήμερα είναι να προσπαθήσω να γράψω για κάποιες ιδέες-βουνά, ιδέες-ποτάμια, ιδέες-αστέρια, τις οποίες έχω συναντήσει στο διάβα μου.
Για κάποιες αλήθειες που ίσως μερικοί να αμφισβητούν, —και που μπορεί κι εγώ μια μέρα να αμφισβητήσω—, αλλά που σήμερα, νομίζω, παρουσιάζονται στιβαρές και αξιόπιστες κάτω από το βλέμμα της κοινής λογικής.

Ι. Η πρώτη απ’ αυτές τις σκέψεις αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της φιλοσοφίας της σχολής Γκεστάλτ και είναι η ιδέα του να ξέρεις ότι

αυτό που είναι, είναι.

(Γράφω το παραπάνω και σκέφτομαι την απογοήτευση όποιου με διαβάζει: «Αυτό που είναι, είναι…! Αυτή είναι η αλήθεια;»)

Αυτή η έννοια —προφανής αλλά αγνοημένη—, εμπεριέχει τρία στοιχεία τα οποία μου φαίνονται αξιοσημείωτα: το να γνωρίζεις ότι «αυτό που είναι, είναι» συνεπάγεται ότι αποδέχεσαι πως τα γεγονότα, τα πράγματα, οι καταστάσεις είναι όπως είναι.

Η πραγματικότητα δεν είναι όπως θα με συνέφερε εμένα να είναι.
Δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι.
Δεν είναι όπως μου είπαν ότι θα είναι.
Δεν είναι όπως ήταν.
Δεν είναι όπως θα είναι αύριο.
Η πραγματικότητα γύρω μου είναι όπως είναι.

Ασθενείς και μαθητές που με ακούνε να επαναλαμβάνω αυτές τις έννοιες επιμένουν να βλέπουν σε αυτές έναν τόνο παραίτησης, αδράνειας, εφησυχασμού.
Μου φαίνεται χρήσιμο να υπενθυμίσω ότι η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο όταν έχουμε συναίσθηση της παρούσας κατάστασης. Πώς μπορούμε να χαράξουμε την πορεία μας προς τη Νέα Υόρκη αν δε γνωρίζουμε σε ποιο σημείο του σύμπαντος βρισκόμαστε;
Μπορώ να ξεκινήσω την πορεία μου μόνο από το σημείο αναχώρησής μου, κι αυτό σημαίνει πως αποδέχομαι ότι τα πράγματα είναι όπως είναι.

Το δεύτερο συμπέρασμα, άμεσα συνδεδεμένο με αυτήν την ιδέα, είναι ότι

εγώ είμαι αυτός που είμαι.

(……….)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΟ

http://www.operabooks.gr/contents/section.php?books_id=130

Νέες κυκλοφορίες του συγγραφέα Χόρχε Μπουκάι στα Ελληνικά από τις εκδόσεις OPERA.