Ο Πάμπλο Πινέδα, ο πρώτος Ευρωπαίος κάτοχος Πανεπιστημιακού τίτλου με σύνδρομο Ντάουν, πρωταγωνιστής στην ταινία Yo también (Κι εγώ επίσης)
Μέσα στο σκοτάδι των θλιβερών ειδήσεων που μας περιβάλλει εμφανίζεται μια στις τόσες, εντελώς απρόσμενα, ένας λαμπερός κομήτης που φωτίζει τον ουρανό και μας θυμίζει ότι, μέσα στην αέναη κίνηση των άστρων που μοιάζει με αταραξία, το σύμπαν μπορεί να μας εκπλήξει με κάτι απροσδόκητο και μεγαλειώδες.
Με μια τέτοια λάμψη φώτισε τη ζωή μας πριν από μερικά χρόνια η είδηση ότι ο Ισπανός Πάμπλο Πινέδα, ένας νεαρός από τη Μάλαγα, έγινε ο πρώτος ευρωπαίος με σύνδρομο Ντάουν που απέκτησε Πανεπιστημιακό τίτλο.
Αυτές τις μέρες ο Πινέδα έλκει και πάλι τα φώτα της δημοσιότητας ως πρωταγωνιστής μιας ταινίας εμπνευσμένης από τη ζωή του, ενώ συνεχίζει τις σπουδές του ως τελειόφοιτος της Ψυχοπαιδαγωγικής.
Το «γύρισμα» μιας ζωής
Η ταινία Yo también με πρωταγωνιστές τους Πάμπλο Πινέδα και Λόλα Δουένιας διηγείται την ιστορία ενός νεαρού άνδρα με σύνδρομο Ντάουν, του Ντάνιελ, που εργάζεται ως κοινωνικός λειτουργός και ερωτεύεται τη Λάουρα, συνάδελφό του. Το ζευγάρι φαίνεται να ξεπερνά το εμπόδιο της όποιας σωματικής αναπηρίας, αλλά οι κοινωνικοί φραγμοί και οι προκαταλήψεις συνεχίζουν να μπαίνουν στο δρόμο τους και να τους απομακρύνουν.
Τα γεγονότα, αν και είναι φανταστικά, είναι εμπνευσμένα από τη ζωή του Πινέδα που ο ίδιος περιγράφει ως μια συνεχή προσπάθεια υπέρβασης του εαυτού του και ένταξης στην κοινωνία. «Το κλειδί για αυτή την υπέρβαση», δηλώνει ο ίδιος, «είναι να ξέρεις τι θέλεις και να έχεις αυτοεκτίμηση για να μη γίνεις μαριονέτα στα χέρια κανενός, κι έπειτα, μεγάλη επιμονή και πείσμα μέχρι να καταφέρεις αυτό που θέλεις». Πιστεύει άλλωστε πως «αν κανείς αξιοποιήσει ό,τι έχει στη διάθεσή του μπορεί να καταφέρει ό,τι θέλει».
Ο ρόλος της οικογένειας
Ο Πάμπλο ευγνωμονεί τους δικούς του γιατί, από τότε που γεννήθηκε, τον αγαπούσαν και τον στήριζαν σε κάθε του βήμα αλλά, κυρίως, επειδή ποτέ δεν ήταν υπερπροστατευτικοί μαζί του. Αντίθετα, του ανέθεταν ευθύνες και απαιτούσαν από αυτόν να κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσε στην καθημερινή του ζωή βοηθώντας τον να αναπτύξει στο μέγιστο τις ικανότητές του.
Ιδιαίτερη αδυναμία έχει στη μητέρα του που, όπως έχει πει σε συνεντεύξεις, ήταν πάντα δίπλα του, μιλούσε πολύ μαζί του και τον βοηθούσε να ξεπεράσει τα προβλήματά του.
Όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, ο ρόλος της οικογένειας και του φιλικού περιβάλλοντος είναι πολύ σημαντικός στην ανάπτυξη των ατόμων με σύνδρομο Ντάουν χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι δεν πρέπει και το κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του για να βοηθήσει την ένταξή τους στην κοινωνία.
«Με κάνεις να νιώθω φυσιολογικός»
Αυτή τη φράση λέει κάποια στιγμή ο Ντάνιελ στη Λάουρα κι εκείνη του απαντάει: «Και γιατί θέλεις να είσαι φυσιολογικός;». Γιατί η αλήθεια είναι ότι όλοι είμαστε φυσιολογικοί κι ο καθένας μας είναι απλά ξεχωριστός.