Άρθρα συνεργατών και από άλλες πηγές. Επιλέξτε από το μενού την κατηγορία που επιθυμείτε.

Το εθνικό στάδιο του Σαντιάγο δεν είναι ένα απλό αθλητικό στάδιο. Στα αποδυτήρια, στις αίθουσες και στους διαδρόμους του κάτω από τις εξέδρες, εξελίχθηκαν κάποιες από τις πλέον πιο μαύρες στιγμές την νεότερης χιλιάνικης ιστορίας. Στην πλειοψηφία του Χιλιάνικου λαού, το στάδιο αυτό ξυπνά τραυματικές μνήμες.

Δύο από αυτές τις τραυματικές ιστορίες, μία στον καλλιτεχνικό και μία στον αθλητικό χώρο, θα γνωρίσουμε εν συντομία μέσα από αυτό το άρθρο.

«Σε γενικές γραμμές, το 59% των Ελλήνων θεωρεί ότι η μετανάστευση μάλλον βλάπτει τη χώρα, με το 72% των πολιτών το 2009 και το 63% το 2010 να εκτιμά ότι η πολιτική που ακολούθησε η Ελλάδα στο ζήτημα της μετανάστευσης ήταν μάλλον λιγότερο αυστηρή από όσο θα έπρεπε (Public Issue 2010)». Αυτή είναι η πρώτη πρόταση της τελευταίας παραγράφου ενός αρκετά ενδιαφέροντος ενημερωτικού βιβλίου.

Στο δρόμο για το σπίτι του καλλιτέχνη Antonio López, στη βόρεια Μαδρίτη, δεν μπορούσα παρά να νιώθω αγωνία για τη συνάντηση με τον μεγαλύτερο Ισπανό ζωγράφο του ρεαλισμού των τελευταίων εκατό ετών, τον σπουδαιότερο ίσως εικαστικό καλλιτέχνη που έχει να επιδείξει αυτή τη στιγμή η Ισπανία, αφού επισκέφτηκα την αναδρομική του έκθεση στο μουσείο Thyssen και διάβασα πολλά γι’ αυτόν. Ωστόσο, από τη στιγμή που με υποδέχτηκε εγκάρδια στο εργαστήριό του, το άγχος έδωσε τη θέση του στον ενθουσιασμό που μου προκαλούσε η δυνατότητα της συζήτησης μαζί του, μιας συζήτησης που θεωρώ ότι έγινε εκ βαθέων για τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τις τέχνες γενικότερα, τόσο στην Ισπανία όσο και στην Ελλάδα, και για τη σχέση του ίδιου με τον ελληνικό πολιτισμό. Πολύ απλός, καταδεχτικός και ευγενικός, απάντησε σε όλες μας τις ερωτήσεις και εξέφρασε την επιθυμία να γνωρίσει την τέχνη της σύγχρονης Ελλάδας του 19ου και του 20ού αιώνα.

Ο Ισπανός ηθοποιός που κατέκτησε την Αμερική παίρνει τη μορφή του ήρωα που έκανε παγκοσμίως γνωστό ο Αντονι Κουίν στην οθόνη και το σανίδι και έγινε σύμβολο ελληνικότητας. Από του χρόνου, όπως φαίνεται, δεν θα τον φωνάζουμε «Αντόνιο, ο γάτος» ή «Αντόνιο, ο σύντροφος της Γκρίφιθ», ή έστω «Αντόνιο, ο πρωταγωνιστής του Αλμοδόβαρ», αλλά «Έλληνα». Και όχι έναν τυχαίο Έλληνα, αλλά τον Ζορμπά! Συναντήσαμε τον αγαπημένο Ισπανό του Χόλιγουντ τόσο στο Φεστιβάλ των Καννών όσο και σ’ εκείνο του Τορόντο αργότερα, αφού η κινηματογραφική επιστροφή του γίνεται με διπλό «χτύπημα»: την ταινία «La piel que habito» (σ.σ.: «Το δέρμα που κατοικώ») του αιώνιου συνεργάτη του Πέδρο Αλμοδόβαρ, αλλά και με τον «Παπουτσωμένο γάτο», τον ήρωα που αγαπήσαμε στον «Σρεκ», στον οποίο ο Μπαντέρας χαρίζει με στυλ τη φωνή του.

Η Χώρα των Βάσκων είναι µια ιστορική περιοχή της Ιβηρικής Χερσονήσου, που αποτελεί αυτόνοµη περιφέρεια της Ισπανίας. Βρίσκεται στα παράλια του Ατλαντικού Ωκεανού, στο Βισκαϊκό Κόλπο. Έχει έκταση 7.234 τετραγωνικά χιλιόµετρα και πληθυσµό 2.155.000 κατοίκους. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Βιτόρια. Ωστόσο, σηµαντικότερες πόλεις είναι το Μπιλµπάο και το Σαν Σεµπαστιάν. Οι κάτοικοι ονοµάζονται Βάσκοι και µιλούν τη βασκική, µια γλώσσα µοναδική στην Ευρώπη. Η γλώσσα αυτή, η οποία µιλιέται και στη γειτονική Ναβάρα, δεν είναι ινδοευρωπαϊκή. Οι ρίζες της χάνονται στα βάθη του χρόνου. Η τοπική οικονοµία στηρίζεται στη βιοµηχανία και στην παροχή υπηρεσιών.

Το άθλημα της υδατοσφαίρισης στους άνδρες είναι βάση τίτλων, ένα από τα πιο πετυχημένα ομαδικά αθλήματα στην Ισπανία.

Κι’ αυτό διότι μετρά δύο παγκόσμια πρωταθλήματα και ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο, που ισοδυναμεί με παγκόσμιο τίτλο καθώς σε όλα τα ομαδικά αθλήματα εκτός του ποδοσφαίρου στο τουρνουά των Ολυμπιακών αγώνων οι εθνικές ομάδες αγωνίζονται με τους καλύτερους παίκτες τους.

Αφιέρωμα του Επτά Ημέρες της Καθημερινής.