Άρθρα συνεργατών και από άλλες πηγές. Επιλέξτε από το μενού την κατηγορία που επιθυμείτε.

NANSA INTERCULTURAL | ΙΔΡΥΜΑ ΜΠΟΤΙΝ

Το Άσμα των Πολιτισμών

Ι.Ν. Γεννήσεως της Θεοτόκου
Πουέντε Πουμάρ (Πολαθιόνες, Καντάμπρια)
Τρίτη 2 Αυγούστου 2011, 20:00

ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Ηδύμελον | Ελλάδα | Χοράρχης: Ιωάννης Τσάμης

Alt Ένας από τους πιο περήφανους λαούς του πλανήτη είναι οι Μεξικανοί. Αυτά όμως που τελευταία μαθαίνουμε από τα ειδησεογραφικά πρακτορεία για την χώρα έχουν να κάνουν κυρίως με σκοτωμούς και εμπορεία ναρκωτικών. "Επιλεκτική ενημέρωση"; Φυσικά! Πως αλλιώς θα πείσεις την παγκόσμια κοινή γνώμη ότι θα πρέπει να παρθούν σκληρά μέτρα κατά ενός λαού, αν δεν έχεις αμαυρώσει πριν την εικόνα του; Το τελευταίο συμβαίνει τώρα και με την δικιά μας χώρα, αλήθεια τι εικόνα νομίζετε ότι έχει για έναν έλληνα έναν μέσος Ευρωπαίος ή Αμερικανός;

25 χρόνια ελληνικής γλώσσας
Ηλίας Δανέλης
Στις 4 Νοεμβρίου του 1985 εντάχθηκε η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στη μορφωτική προσφορά της Κρατικής Σχολής Γλωσσών της Μαδρίτης. Ήταν ένα πρωτοποριακό γεγονός και μια ευχάριστη έκπληξη, γιατί όταν μιλούσαν σε αυτήν τη χώρα για την ελληνική γλώσσα σχεδόν πάντα η αναφορά γινόταν στην αρχαία ελληνική, η διδασκαλία της οποίας έχει βαθιές ρίζες στην ισπανική εκπαίδευση. Το ίδιο εκείνο ακαδημαϊκό έτος, μπρος στην επικείμενη ένταξη της Ισπανίας στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα το 1986, εντάσσονταν επίσης η δανέζικη και η ολλανδική γλώσσα. Υλοποιούνταν λοιπόν η αποστολή των Κρατικών Σχολών Γλωσσών που είναι να προσφέρουν και να διαδίδουν τις κοινοτικές γλώσσες. Η Κρατική Σχολή Γλωσσών της Μαδρίτης ήταν η σχολή γλωσσών όπου άρχισε να διδάσκεται η ελληνική γλώσσα. Στη συνέχεια ήρθαν οι σχολές της Βαρκελώνης το επόμενο έτος, και της Μάλαγας και του Αλικάντε στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Στο πλαίσιο της περιοδείας του με ηλεκτρικό ποδήλατο, ο Iσπανός Γκιμ Βαλς Τερουέλ, έκανε μια στάση στην Αθήνα και μας μίλησε για τη ζωή στο δρόμο.

- Τελείωσα διαχείριση ξενοδοχειακών επιχειρήσεων και έχω master στη διοργάνωση συνεδρίων. Έζησα τρία χρόνια στο Λονδίνο όπου δούλεψα ως επικεφαλής ενός εστιατορίου μέχρι που είχα την προσφορά να ανοίξω ένα εστιατόριο στο Πεκίνο ως διευθυντής μάρκετινγκ και δεύτερος μετρ. Ενώ δούλευα στο Πεκίνο, μια ημέρα -ήταν 24 Αυγούστου 2008- ξύπνησα και το ήξερα: Θα έκανα το γύρο του πλανήτη μ’ ένα ηλεκτρικό ποδήλατο για να το προωθήσω αλλά και σαν μια ευκαιρία να δω τον κόσμο. Τα δύο πάθη μου, τα ταξίδια και η ποδηλασία, συνδυάστηκαν.

Του ΒΙΚΤΟΡΑ ΙΒΑΝΟΒΙΤΣ*

Την τελευταία δεκαπενταετία το αναγνωστικό μας κοινό έγινε αποδέκτης τριών νέων εγχειρημάτων πολιτογράφησης του Δον Κιχώτη στην επικράτεια της ελληνικής γλώσσας. Το 1994 ο αείμνηστος Ηλίας Ματθαίου έφερε εις πέρας τον άθλο του «εξελληνισμού» και των δύο τόμων του μυθιστορήματος του Cervantes. Ακολούθησε το 1997 η, επίσης πλήρης και καθ’ όλα αξιοπρεπής, μετάφραση του Δημ. Ρήσου (αλλά που, για αδιευκρίνιστους λόγους, πέρασε απαρατήρητη) και, στα τέλη της περασμένης χρονιάς, εκείνη του πρώτου τόμου, από την νεαρή (πλην όμως ήδη έμπειρη) μεταφράστρια-ισπανίστρια Μελίνα Παναγιωτίδου. Παρατηρείται λοιπόν μια αισθητή επιτάχυνση και εντατικοποίηση της πρόσληψης του θερβαντινού έργου στην Ελλάδα, εάν μάλιστα αναλογισθεί κανείς ότι η πρώτη μετάφραση του Δον Κιχώτη -τους Κλ. Καρθαίο και Ιουλία Ιατρίδη- πήρε μιαν ολόκληρη τεσσαρακονταετία.

Προχώρησε προς την απιστία με ήσυχη τη συνείδησή της. Για να αποφύγει όπως λέει, τα χειρότερα: την αληθινή προδοσία, δηλαδή, του κειμένου. Το κείμενο είναι ένα από τα πιο ιδιόμορφα στην ιστορία της λογοτεχνίας, ο δον Κιχότε Ντε Λα Μάντσα του Μιγκέλ Ντε Θερβάντες, έργο του ισπανικού 17ου αιώνα, κλασικό πλέον, που αναγνωρίζεται ως ο ακρογωνιαίος λίθος του μοντέρνου μυθιστορήματος. Και η «άπιστη» είναι η καινούργια του μεταφράστρια, η Μελίνα Παναγιωτίδου, που μπήκε στην περιπέτεια να του δώσει μια ζωντάνια που να λειτουργεί στον ελληνικό 21ο αιώνα.

Η Έφη Παπαζαχαρίου μιλάει με τον διευθυντή ενός από τα πιο σημαντικά μουσεία του κόσμου γιο τον παγκόσμιο χάρτη της τέχνης.

Χουάν Ιγνάσιο Βιντάρτε. Ο γενικός διευθυντής του Μουσείου Γκουγκενχάιμ στο Μπιλμπάο και υπεύθυνος για την παγκόσμιο στρατηγική του Ιδρύματος Solomon R. Guggenheim στη Νέα Υόρκη μοιράζει το χρόνο του μεταξύ δύο ηπείρων. Από το 2013, οπότε θα εγκαινιαστεί το νέο παράρτημα του μουσείου στο Αμπού Ντάμπι, προσθέτει και μία τρίτη στη ζωή του.